Miejsce w SLW: uczennica Władysława Witwickiego.
Obszary badań: semiotyka.
BIOGRAFIA
Data i miejsce urodzenia: 15.01.1902. Warszawa.
Data i miejsce śmierci: 1942. Getto Warszawskie lub KL Treblinka.
Rodzice: Ela i Masza z d. Raniau.
Matura: Gimnazjum Anieli Wereckiej w Warszawie (1920).
Studia: UW (1921–1932).
Doktorat: Eksperymentalne badania nad zeznaniami świadków. 1931/1932. UW. Władysław Witwicki.
Varia: Używała także imienia: Roma. Była zatrudniona w Poradni Zawodowej/Szkolnej TPD.
IDEE, PROBLEMY, REZULTATY
Ogólna charakterystyka dorobku naukowego
Wiśniacka była autorką spostrzeżeń należących do dziedziny pragmatyki wypowiedzi dotyczących m.in. stopnia sugestywności pytań. Badała m.in. czynniki wpływające na wiarygodność zeznań sądowych (a więc okoliczności zewnętrzne zeznania, rodzaj przedmiotu zeznania i właściwości osoby zeznającej).
BIBLIOGRAFIA
A. Wykazy prac:
Bp.
B. Bibliografia podmiotowa:
1. Teksty naukowe:
1.1. Książki własne:
Bp.
1.2. Książki (współ)redagowane:
Bp.
1.3. Zbiory tekstów własnych:
Bp.
1.4. Artykuły:
• 1932 – Przyczynek do badań eksperymentalnych nad błędami w zeznaniach świadków. PF r. XXXV z. 3–4 s. 156–170. • 1933 – Zeznania świadków w procesie Gorgonowej w świetle badań naukowych. WL r. X nr 20 s. 5. • 1933–1934 – Psychologia zeznań świadków. AK t. I z. 2 s. 215–246. • 1935 – Badania eksperymentalne nad wpływem sugestii na zeznania świadków. KP t. VII s. 529–588. • 1939 – Antoine Giraud. Lautomatisme dans l’art. Idée et mouvement (spr.). PF XLII z. 2 s. 232.
2. Publicystyka:
Bp.
3. Teksty literackie:
Bp.
4. Przekłady:
Bp.
C. Bibliografia przedmiotowa:
■ Ziółkowska, Anna M.: • 2007 – Romana Wiśniacka i jej wkład do psychologii zeznań świadków. W: [Domański i Rzepa (red.) 2007–2019]. T. I, s. 133–148.
